De zaal lag de eerste minuten krom van het lachen, gieren en brullen: wat een humor heeft Youp van 't Hek toch. Je moet er natuurlijk van houden, maar goed, dat doe ik dan blijkbaar. In zijn voorstelling "Omdat de nacht" geeft Youp zijn ongezouten kritiek op de consumptiemaatschappij met al haar excessen.

Onderwerpen als de verrechtsing van de maatschappij, facelifts, hydraterende huidcrème, de kortzichtigheid van de media, overconsumptie, bedrog en burn-outs passeren de revue.

Wat ik het meest heb onthouden van zijn voorstelling, ongeveer twee maanden geleden, is het voeren van een gek gesprek. Ja, je leest het goed: een gek gesprek. Als Youp bijvoorbeeld bij een bakker komt, vraagt hij om een soort brood dat totaal niet kan bestaan. Zo onstaat er een vreemde situatie, die uiteraard enorm lachwekkend kan zijn.

Toen ik vrienden vroeg waar zij aan dachten bij het voeren van netwerkgesprek, gaven ze aan dat ze hierbij vooral dachten aan de directe vraag die ze vaak krijgen: "Wat doe je?"

Vaak heb je een veel leuker gesprek als je eens niet direct vraagt wat die ander doet, maar eens 'gek' begint. Zelf heb ik wel eens leuke gesprekken zien ontstaan als ik vroeg: "Waarom besteed jij tijd aan een dergelijk event?" Of: "Hoe zorg jij ervoor dat je gehoord wordt?" Andere ingangen dan normaal leiden tot heel verrassende uitkomsten.

Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaring met het voeren van een gek gesprek. Wat is bijvoorbeeld jouw gekste (netwerk)gesprek geweest? En ging dat over wat je deed, of over totaal iets anders?

Aangekomen op Tilburg station waren we op zoek naar de locatie voor het symposium "RoadToQuote" o.l.v. Stacey Rookhuizen. Blindelings vertrouwend op onze iPhone hadden we de locatie inclusief route snel achterhaald en zo konden we snel stap voorwaarts maken. Rogier's nieuwsgierigheid triggerde hem om Foursquare eens aan te zetten. Foursquare is een spel waarin je samen met je vrienden op een nieuwe wijze steden verkent. Of het toeval was of niet, maar tot tevredenheid van Rogier zijn smaakpapillen, had hij al een snel een goede ijssalon ontdekt.

Een positieve recensie van een vorige bezoeker maakte ons besluitvaardig om dat ook maar eens te gaan ondervinden. Zo gezegd, zo gedaan. In de ijssalon aangekomen was de keuze overweldigend. Gelukkig stond in de positieve recensie ook de gemaakte keuze qua ijs. Besluiteloos en een uiterst flauw volgende we natuurlijk dit advies op. We wilden namelijk ditmaal het spel zo eerlijk en goed mogelijk meespelen.

Helaas voor ons kent de ijssalon van 2010 nog geen pinautomaat. Enerzijds natuurlijk een naïeve gedachten van ons om zonder cash op pad te gaan en anderzijds waarschijnlijk een weloverwogen keuze van de ijssalon om geen pinautomaat te hebben anno 2010 (dat ter zijde). In ieder geval geen ijs voor ons en geen omzet voor hen.

En wat dan? De wazige blik van de ijsverkoper deed ons verklappen dat hij dit 'incident' niet aan zijn baas zou doorvertellen. Terwijl iedereen weet dat klanten ons bestaansrecht vormen en we daar dus ook oprecht naar moeten luisteren. Op Foursquare staat nu wel naast de positieve recensie ook een tip over een pinautomaat. Gezond verstand zegt echter dat het een brug te ver is om te verwachten van de eigenaar van de ijssalon dat hij Foursquare (en tal van andere mogelijke kanalen) checkt om te luisteren naar dit soort feedback. Maar of hij het wil of niet, het staat nu wel zwart op wit, 24/7 online en beschikbaar voor iedereen...

Wat is realistisch? Begint het gewoon bij de ijsverkoper die beter getraind dient te worden om dit soort incidenten door te geven aan zijn baas? Of bestaat er de mogelijkheid om al deze online feedback automatisch dagelijks te ontvangen in je mailbox? Wat vinden jullie?

Twee weken geleden gaf ik antwoord op de vraag 'Ben ik wel interessant genoeg?' Het antwoord was in het kort: anderen bepalen dat voor je, niet jijzelf. Wees er dus niet al te bang voor!

Door bijvoorbeeld het platform Twitter in te zetten, word je persoonlijke netwerk een stuk groter. En je huidige netwerk wordt sterker, mits je interessant durft te zijn! Als je bij een etentje of borrel met vrienden ook niet goed luistert naar je vrienden, daar op ingaat en vertelt waar jouw uitdagingen liggen, wordt dan niet actief op social media platformen.

Een band bouw je op door persoonlijk te zijn en door goed te luisteren, attent te zijn en je passies en mislukkingen te delen. Door te delen en anderen te helpen op het gebied waar jij expert in bent, versterk je je imago en geef je ambassadeurs materiaal in handen om te kunnen delen.

Mijn manieren om voor mensen interessant te zijn op Twitter:

• Artikelen en websites te delen op het gebied van Slimmer werken, Social Media en Relaties.
• Vragen te stellen en discussies te beginnen.
• Kijken of mensen hulp kunnen gebruiken op het gebied van mijn expertise.
• Door blogs te schrijven en die te delen; met daarbij zoveel mogelijk input van buitenaf.
• Te delen waar ik mee bezig ben, zodat anderen daarop kunnen inspelen.

Twitteraars, hoe pakken jullie dit aan?

p.s. Wees niet bang om "geunfollowed" te worden op Twitter, je kunt nooit iedereen tevreden houden!

Wat een man, Seth Godin heeft ons gisteravond figuurlijk in Antwerpen van onze 'zetels' doen stijgen. Samen met vrienden waren Stijn en ik aanwezig bij een lezing van Seth Godin. Een enorme opkomst, want maar liefst 1100 marketing heads waren er om de wijze woorden in zich op te nemen.

Seth nam ons mee in een verhaal waarbij ik eerlijk gezegd af en toe even de rode lijn kwijt was, "waar wil je nu heen Seth?" Als ik er vandaag op terug kijk zijn er een aantal inzichten bijgebleven, die wij direct in de dagelijkse praktijk kunnen uitvoeren en sommigen die wij in mijn ogen ook al uitvoeren.

• Pak het podium! Wat 10 jaar geleden nog onmogelijk was is nu mogelijk, een laptop is genoeg om het podium te pakken en een artiest te zijn.
  "An artist is someone who uses bravery, insight, creativity, and boldness to challenge the status quo." - Seth Godin
• Maak iets wat uniek is en ship, blijf niet zitten op je idee maar ga de straat op!
  "You need to have a lot of bad ideas to get to the good ideas."
• Dat beest in je hoofd, degene die telkens je weerhoudt van dat doen wat je echt wilt, ga er tegen in. Gooi je angst overboord en onderneem!
• Het onderwijs is manipulatief en is de rem op onze creativiteit. In een vraag hierover gaf hij als voorbeeld laat een kind van 7 de crisis van Griekenland oplossen, en kijk eens wat er los komt!

Deze inzichten geven je zoveel kansen, wat doe jij al of wat ga je doen?

p.s. Ik heb een kleine compilatie gemaakt van foto en video, zie ons youtube kanaal: http://www.youtube.com/watch?v=JFYJdofcFz4

"Waarom zou iemand mij eigenlijk volgen? Zo interessant ben ik toch niet?" Dit kreeg ik als vraag tijdens mijn laatste online seminar over Twitter. Een platform waarop je aangeeft waar je mee bezig bent of wat je gaat doen.

Een begrijpelijke vraag. Zeker ook omdat Twitter vervuild wordt door onzinnige berichten. Maar volgens mij moet je dit jezelf niet afvragen. Anderen bepalen wel of je interessant bent ja of nee.

We zijn wat we delen. Dat is volgens Charles Leadbeater, schrijver van We think, de nieuwe ethiek van de werld gecreëerd door websites als Twitter, LinkedIn, YouTube, Hyves en Wikipedia.

In het 'We-think-tijdperk' consumeren klanten niet meer passief, maar staat massaparticipatie voorop. De generatie die opgroeit met internet wil niet alleen toekijken maar ook meedoen. Hun motto: wij denken dus wij bestaan.

De video die bij het boek hoort, geeft de kern van de boodschap mooi weer.

Bij het voorbereiden van een gesprek, offerte, e-mail of ander contactmoment heb je al bedacht wat de persoon aan de andere kant gaat zeggen. Je haalt je verschillende scenario's in het hoofd. "Je bedenkt je dat hij jouw offerte vast te duur zal vinden".

Bij een Bizzionmeeting bij Euretco sprak adjunct directeur Norbert van Noesel ons jonge honden passioneel toe. En hij gaf daarbij verschillende ondernemers tips waaronder "Stop met hallucineren". Wat bedoelde hij daar nou precies mee?

Ik ben het toch nog maar even gaan uitzoeken, en zeker ook om eens uit te vinden hoe vaak ik zelf wel niet per dag hallucineer. Volgens Wikipedia is een hallucinatie een zintuiglijke perceptie, die als werkelijkheid wordt ervaren door degene die hallucineert, maar die niettemin niet overeenkomt met wat er in de realiteit gebeurt.

Daar ging ik dan, zittend op mijn stoel, hoofd achterover en eens terug in de tijd met de vraag hoe vaak hallucineer ik wel niet? Ik kwam erachter dat ik dat wel een aantal keer per dag doe.

• Bij het uitzetten van ons experiment waarbij we bedrijven laten afrekenen op basis van waardebepaling achteraf (daar over snel meer) bedacht ik mijzelf dat hallucineren daarbij eigenlijk steeds opnieuw voorkwam: de klant zal het wel niet snappen, de klant zal er vast misbruik van maken...
  
• Het begrip Social Media is nu vast wel duidelijk voor mijn publiek, dat hoef ik niet meer uit te leggen.
  
• Die persoon zal vast niet geïnteresseerd zijn in het benutten van online mogelijkheden.
  
• Ik zal de offerte (die we nu niet meer versturen) een klein beetje aanpassen, ze zullen het bedrag vast te hoog vinden.
  

En zo kon ik nog wel een tijdje doorgaan, hoe vaak en waarover hallucineer jij eigenlijk?

- Rogier van Wagtendonk

Merkt u het ook? Onze omgeving verandert. Internet krijgt een steeds meer bepalende rol als communicatiemiddel. Afstand speelt daardoor in mindere mate een bepalende factor. Met name in de kenniseconomie, zoals wij die kennen in Nederland. Hoe herken je deze 'kenniseconomie' bij jezelf en in je omgeving? Simpel. Stel jezelf maar eens de vraag: "Zit ik gemiddeld meer dan vier uur achter de pc te werken?" Bij het antwoord 'ja' kun je de meeste gevallen vaststellen dat je meer werkt met je hoofd (kennis) dan met je handen.

In tijden van laagconjunctuur, zoals nu, merk ik dat er meer behoefte ontstaat naar een sterkere onderlinge sociale cohesie. Ook de economische barometer van 2010 (in bijzonder voor Breda) rechtvaardigt je om te denken aan 'hoop tot herstel', mits we blijven investeren in ons sociale netwerk. Een investering met een langetermijnvisie dat jou niet direct terugbetaald in geld, maar juist in de vorm van sociaal- en informatiekapitaal. Kapitaal waarmee je in staat bent om met je opgedane kennis je netwerk voor je te laten werken. Of, beter gezegd: mee samen te werken. Je doet het namelijk nooit alleen!

Met de komst van sociale netwerksites en microblogs (o.a. LinkedIn, Facebook & Twitter) ontstaan er nieuwe manieren om je sociale netwerk te onderhouden: netwerken vanaf je bureaustoel.

Nu komt toch mijn nieuwsgierigheid om de hoek kijken:
- Hoe ervaar jij het netwerken vanaf je bureaustoel?
- Wat zijn de voor- en nadelen voor jou?

Na jouw input geef ik je volgende week mijn antwoorden op deze twee vragen.

- Stijn Zeeman

Het wordt ons allemaal op het hart gedrukt: luisteren, luisteren en nog eens luisteren. Luisteren door op het juiste moment, de juiste vragen te stellen. Wees adrem en toon oprecht interesse in de ander. Zeker waar. Vergeet alleen niet ook naar jezelf te luisteren. En durf zelf ook om hulp te vragen. Om hulp te vragen? Ik dien toch bezig te zijn met de ander, niet met mijzelf ...

Ja klopt. Nou ja, deels dan. Om hulp vragen is ook een zekere vorm van geven. Zoals jij wilt geven aan de ander, wil de ander dat waarschijnlijk ook aan jou. Geef hem daarvoor dan ook de ruimte.

Echt. Het is verbazingwekkend, niettemin heerlijk, om de bereidwilligheid van anderen te mogen ervaren. In het bijzonder op social media platformen (niet voor niets een 'sociaal' platform) is deze bereidwilligheid extreem hoog. Niet gek natuurlijk, de helper kan zichzelf ook op een zeker voetstuk plaatsen. Hij krijgt de ruimte om te excelleren met zijn goodwill & expertise. Vaak gepaard met 'eeuwige roem' of positieve publiciteit door het met de wereld te delen.